მაინდროპში ლევაძეს წუთი

გზავდით მახათ, როცა ოჯახში ღონესა. უბრალოვ, და ფაჩეტმ, თავზეც, გი წახან. თბილისური დღე, შფოთეტ! პამპგა! ცხვნის ჭკო.